Śnieżka

Śnieżka

Karkonosze są jednym z najbardziej znanych górskich masywów w Polsce, a co za tym idzie – rozwiniętym turystycznie, dlatego też znalezienie odpowiedniej oferty wypoczynkowej dla turysty nie niesie za sobą większych trudności. Ważną atrakcją turystyczną, przyrodniczą i geograficzną jest najwyższy karkonoski szczyt, Śnieżka, wznosząca się na wysokość 1602 metrów n.p.m. Śnieżka zalicza się do Korony Gór Polskich – jest trzecim co do wysokości szczytem w tym podziale, oraz do Korony Europy, gdzie zajmuje dwudzieste siódme miejsce. Choć leży na granicy polsko-czeskiej, zaliczana jest już do terytorium Czech, gdzie pełni funkcję ich najwyższego szczytu. Zbocza góry pokrywają gołoborza. U jej podstawy istnieją kotły polodowcowe – obie formy geologiczne wykształciły się w plejstocenie.

Po raz pierwszy opisano wejście na Śnieżkę w roku 1465 i od tamtej pory góra ta stała się jedynym w swoim rodzaju fenomenem turystycznym wśród Czechów i Niemców.

Szczyt słynie nie tylko z racji swojej turystycznej wartości – od połowy XVII wieku znajduje się tam kaplica świętego Wawrzyńca, przekształcona częściowo w schronisko dla turystów (niestety bez miejsc noclegowych) i restaurację. Ze względów naukowych i doświadczalnych na szczycie wybudowano stację meteorologiczną,  Obecnie wejście na Śnieżkę nie jest trudne dla doświadczonego turysty górskiego, jednak dla zupełnych laików lub osób dopiero zaczynających przygodę z wędrówkami po górach stanowczo odradza się taką trasę – nie będzie ona wtedy bowiem tylko trudna i męcząca, ale i bardzo niebezpieczna. Nie ma za to znaczenia pora roku – trasy są otwarte przez cały rok, w wyłączeniem okresów zagrożenia lawinowego.

Górująca nad Karkonoszami i całymi Sudetami Śnieżka dosłownie zasłania wszystkie inne atrakcje tego regionu. Przybywający tu turyści nastawieni są głównie na zdobycie tego szczytu, zapominając o innych, równie ważnych i ciężkich trasach, przyciągani niesamowitą siłą Śnieżki.  Do wejścia na szczyt wiodą dwie drogi: czerwony szlak i tzw. Droga Jubileuszowa, czyli niebieski szlak. Różnice między nimi przebiegają dwoiście – czerwony szlak jest bogatszy pod względem walorów turystycznych i widokowych, przebiega bowiem przez nienaruszone obszary czystej przyrody i jest najczęściej wybierany. Niebieski szlak to już zwykła wędrówka „cywilizacyjna” poprzez tereny sztucznie ukształtowane przez człowieka. Druga różnica polega na tym, że Droga Jubileuszowa jest znacznie prostsza i szybka niż czerwony szlak.

Śnieżka zachwyca również możliwością obserwacji krajobrazu – przy doskonałych warunkach sięga ona nawet 200 kilometrów! Dla turystów mniej aktywnych znajdzie się tu również atrakcja w postaci wyciągu krzesełkowego, który funkcjonuje po czeskiej stronie granicy i wiedzie praktycznie na sam szczyt. Można tym samym dotrzeć na Śnieżkę absolutnie się nie męcząc, tracąc jednak możliwość osobistego przeżycia piękna wędrówki.

Na szczycie zbudowano także budynek czeskiej poczty, istnieje więc możliwość wysłania pocztówki z pozdrowieniami z samego serca Sudetów i Karkonoszy, a przy okazji wypicia małej szklaneczki rumu – co również oferuje placówka naszych czeskich sąsiadów.

Wzniesienia Halicz i Tarnica

Halicz (oznacza goły, niezalesiony szczyt) i Tarnica (nazwa wywodzi się od wołoskiego słowa tarnycia oznaczającego siodło) to centralne wzniesienia najdalej na południowy wschód wysuniętej grupy górskiej w Polsce.

Znajduje się w niej pięć najwyższych szczytów polskiej części Bieszczad. Zalicza się do nich: Tarnicę (1346m.), Krzemień (1335m), Halicz (1333m.), Bukowe Berdo (1313m) i Kopa Bukowska (1312m). Jednocześnie jest to najpiękniejsza partia tych gór. Zobaczyć tam można połoniny – naturalne łąki górskie z bogatą szatą roślinną o charakterze wschodniokarpackim. Brakuje tam pięter regla górnego (borów świerkowych) i kosodrzewiny, dlatego też połoniny graniczą bezpośrednio z reglem dolnym (lasy bukowe). Jedna z teorii głosi, że połoniny stanowią pozostałość piętra alpejskiego, które pod koniec ostatniego zlodowacenia było bardzo dobrze wykształcone na tym obszarze. Świadczyć o tym mogą liczne gatunki wysokogórskich roślin, które występują na połoninach. Na wysokości połonin zaobserwować można zjawisko tak zwanej inwersji klimatycznej. Występuje ono gdy na górskich szczytach utrzymuje się zimna mgła a w dolinach jest wówczas ciepła i słoneczna pogoda (lub odwrotnie). Grupa Tarnicy i Halicza z różnorodnością skałek i bogatą roślinnością stanowi najbardziej charakterystyczną część bieszczadzkiej krainy.

   Z Halicza patrząc w kierunku południowo-wschodnim można zobaczyć m.in.: Starostynę (1229 m), Ruski Put (1311 m), Pikuj – najwyższy szczyt całych Bieszczadów (1409), pasmo Połoniny Równej (1482 m) i spiczasty stożek Ostrej Hory (1408 m). Na północy od Halicza wspaniale przedstawia się dolina górnego Sanu i niższe pasma po stronie ukraińskiej.

Obok szczytu Tarnica znajdują się dwa wierzchołki (1346 i 1339 m n.p.m.), stanowiące resztki okopów wojennych. Z głównego szczytu opadają strome stoki, które nadają mu charakterystyczną sylwetkę. Południową stronę Tarnicy stanowi wysoka ściana skalna, a poniżej znajdują się pola kamiennego rumoszu. Na wierzchołku góry znajduje siępunkt geodezyjny oraz  metalowy krzyż, upamiętniający wejście w 1954r. księdza Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II.

    Pierwszego zimowego wejścia na Halicz dokonali Zygmunt Klemensiewicz i Tadeusz Smoluchowski w marcu 1909 roku. Wyruszyli oni z Sianek w dolinie Sanu i weszli na szczyt w nartach w ciągu jednego dnia. 24 lata później wyznaczono pierwszy szlak turystyczny na Halicz, wiodący właśnie z Sianek. Wydarzenie to zwiększyło napływ turystów w te okolice. Niektórzy uwielbiają oglądać ze szczytu wschód słońca.

    Do dnia dzisiejszego w tamtejsze obszary prowadzą zaledwie kilka szlaków turystycznych. Jeden z nich stanowi końcowy fragment znakowanego na czerwono Głównego Szlaku Beskidzkiego, biegnącego z Ustronia w Beskidzie Śląskim. Drugi szlak Biała – Grybów prowadzący z Wołosatego do przełęczy pod szczytem Tarnicy jest znacznie bardziej stromy niż pierwszy, aby dostać się z przełęczy na główny szczyt należy pokonać krótki, żółty szlak. Zwykle zajmuje to około 15 minut.

Szlaki turystyczne w Sudetach Zachodnich

W Sudetach Zachodnich znajduje się wiele bardzo dobrze oznaczonych szlaków. Wchodząc na jakąś trasę widzimy oznakowanie, którego w czasie trasy należy się trzymać. Bardzo często znajdziemy też strzałki z opisaną długością trasy wyrażoną w godzinach i minutach, które pozostały do przejścia. Jeśli ktoś nie jest obeznany w Sudetach to lepiej nie wybierać się na dłuższe wyprawy samotnie i bez odpowiedniego sprzętu. Warto też zabrać ze sobą mapę i dobrze ustalić trasę, którą chce się pokonać. Zwracajmy uwagę także na warunki pogodowe, które mogą nam znacznie utrudnić górskie wycieczki.

Przez Sudety Zachodnie przechodzi Główny Szlak Sudecki im. Mieczysława Orłowicza. Cały szlak ciągnie się przez 350 kilometrów. Trasa zaczyna się w Świeradowie a kończy w Paczkowie. Po drodze jest wiele pięknych miejsc wartych zobaczenia, jak Grzbiety Izerskie, Góry Suche, Stołowe, Orlickie i Złote. Trasa przebiega przez piękne miasta, których nie można nie zwiedzić. Najpiękniejsze z nich to Złoty Stok, Lądek Zdrój, Karpacz czy Szklarska Poręby. Szlak ten można pokonywać we fragmentach zaczynając w różnych miejscach.

Pięknym szlakiem jest ten prowadzący śladem zamków piastowskich. Przebiega on w dużej mierze przez zachodnie pasmo Sudetów. Jest to jeden z piękniejszych szlaków, w trakcie których podziwiać można wspaniałe zamki. Wśród nich najbardziej okazały jest Zamek Książ udostępniony do zwiedzania. W zamku znajduje się obecnie ekskluzywny hotel, dzięki czemu można podziwiać przepiękne barokowe sale. Na trasie zachwyca także Zamek Bolków, który roztacza wspaniałą panoramę nad całym miastem. Większość z zamków na trasie jest obecnie w ruinie lub pozostały po nich niewielkie ślady.

Ścieżki przechodzące przez Sudety Zachodnie są także częścią Europejskiego Szlaku Długodystansowego E3. Rozpoczyna się w Jakuszycach a kończy się w czeskiej Dolni Lipka. Szlak jest oznaczony głównie kolorem niebieskich, choć na początku w Jakuszycach jest zielona. Trasa liczy sobie wiele setek kilometrów, dlatego można w dowolnym momencie na nią wejść i zakończyć trasę. W zachodniej części Sudetów na szlak można wejść w wielu miejscowościach, ale przede wszystkim warto przejść przez Rozdroże pod cichą równią, Bobrowe Skały czy wspiąć się na Szubieniczną Górę.

W Karkonoszach również czeka na nas wiele ścieżek, którego każdego roku ściągają na szlak tysiące turystów. Najczęściej uczęszczane są szlaki z większych turystycznych miast. Ze Szklarskiej Poręby wychodzi kilka szlaków prowadzących przez atrakcyjne tereny. Na rodzinne wycieczki najlepsze są szlaki, które zmierzają do wodospadów. Do wodospadu Kamieńczyka prowadzi bardzo łatwy szlak, który pokonać może każdy. Wodospad znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego. Można podziwiać wspaniały wodospad spływający z góry potrójną kaskadą. Drugi z wodospadów jest równie imponujący i do Szklarki można dotrzeć krótszym i dłuższym szlakiem. Również z Karpacza wiodą wspaniałe szlaki na Śnieżkę, Strzechę Akademickie czy do świątyni Wang. Na turystów czeka wiele szlaków z pięknymi widokami.

Przedgórze Sudeckie

Przedgórze Sudeckie to bogate pod względem krajobrazowym tereny. Niegdyś tworzyły one jedność z Sudetami, jednak nie uległy one wypiętrzeniom i region ten pozostał typowo równinny. Najwyższym wzniesieniem jest Góra Ślęża (718 m n.p.m.). W skład przedgórza wchodzą: Wzgórza Strzegomskie, Niemczańsko- Strzelińskie i Bielawskie, Równina Świdnicka, Masyw Ślęży, Obniżenia Podsudeckie i Otmuchowskie a także Przedgórze Paczkowskie. Tereny choć równinne charakteryzują się dużym pofałdowaniem terenu

Przedgórze jest atrakcyjnym miejscem na weekendowe wycieczki i rodzinne wakacje. Warto  wybrać się przynajmniej na jeden dzień do Sobótki, a stamtąd wspiąć się na Ślężę. Sama góra nie wygląda na zbyt stromą, jednak wspinanie się na nią nie jest wcale takie łatwe. Wchodzimy wśród pięknych sosnowych lasów, co jakiś czas trzeba się wspinać po wielkich kamieniach i głazach. Wchodząc na górę można usiąść na pięknej polanie i zrobić sobie piknik. Można także zwiedzić stary kościółek. Sama góra nazywana jest często Sobótką i niegdyś odbywały się tu sabaty. Podobno także w dzisiejszych czasach odbywają się tam satanistyczne zloty. Sama góra kryje wiele tajemnic, na jej zboczach odnaleziono wiele kamieni z tajemniczym znakiem krzyża. Być może są to pogańskie symbole jakieś kulty lub po prostu zwyczajne wyznaczniki tereny. Istnieje jednak wiele różnych teorii na ten temat.

   Na wielbicieli przyrody czeka piękny rezerwat Muszkowicki Las Bukowy. Można tu dojechać z Henrykowa, Ziębic czy Ząbkowic Śląskich. Przy rezerwacie znajduje się parking, na którym każdy znajdzie miejsce. Na terenie parku rośnie starodrzew bukowy, niektóre drzewa liczą nawet 200 lat i mają ponad metr w obwodzie. Na terenie rezerwatu wczesną wiosną zachwycą nas ogromne połacie przebiśniegów, śnieżyczki i śnieżycy wiosennej. Warto wybrać się tu, by nacieszyć się pięknem przyrody i powdychać świeże, niczym nieskażone powietrze.

   Wśród Wzgórz Strzegomskich szczególne miejsce zajmuje Góra Krzyżowa. Jest to niewielkie wzniesienie, ma zaledwie 354 m n.p.m., ale zajmuje szczególne miejsce w historii tego regionu. To na terenach rozgrywała się wojna śląska i właśnie na górze upamiętniono ofiary tych wojen i na samym szczycie wzniesiono im krzyż (stąd właśnie wzięła się nazwa tej góry). Później znajdował się tu poligon wojskowy i dla wielu żołnierzy była to prawdziwa krzyżowa góra. Spacerując po tych wzgórzach warto wybrać się również do Strzegomia, gdzie można odpocząć i zjeść coś dobrego.

   Wzgórza Strzelińskie również nie mają wielkich wzniesień, ale dzięki stromym zboczom sprawiają wrażenie wysokich gór. Na tych terenach znajduje się wiele pięknych dworów otwartych dla zwiedzających. Perłą tego regionu jest pocysterski klasztor w Henrykowie. Obecnie znajduje się tam pierwszy rok seminarium duchownego, a także liceum i gimnazjum katolickie. Warto też zobaczyć pałac na wodzie w Witostowicach, a także dworki w Przewornie i Siedmiosławicach. Do odwiedzenia zachęcają również Strzelin i Ziębice ze swoją średniowieczną architekturą.